Wilma en Jan zijn al bijna twintig jaar pleegouders. Hun dochter Kim (24) groeide op met pleegzusjes en een pleegbroertje aan tafel.
Wilma: “We hadden zelf één kind en het leek erop dat het daarbij zou blijven. Ik was gestopt met mijn baan in het onderwijs, omdat ik meer thuis wilde zijn voor onze dochter. Maar ik wilde me wel nuttig blijven voelen. Mijn man vroeg: ‘Heb je al eens aan pleegzorg gedacht?’ Zo zijn we erin gerold. Kim was vijf jaar toen het eerste pleegkind bij ons kwam.”
Kim: “Ik was nog jong, dus ik weet niet alles meer van het begin, maar voor mij was het goed om te leren delen. Tot dan toe groeide ik op als enig kind en had ik een fijne jeugd. Ik leerde door pleegzorg dat er ook kinderen zijn met een ander leven en soms vervelende ervaringen.” Wilma vult aan: “We wilden niet dat Kim haar positie als oudste zou kwijtraken. Verder schatten we in dat het het beste bij Kim zou passen wanneer een pleegkind de hele week bij ons zou zijn. Daarom kozen we voor voltijdpleegzorg voor jongere kinderen.”
Door de jaren heen woonden meerdere kinderen langere tijd bij het gezin. Wilma: “Een jongen woonde bij ons van zijn eerste tot zijn elfde. Daarnaast kwam een meisje toen zij negen was en bleef tot zij op zichzelf ging wonen. We hebben nog steeds contact met allebei, dat vinden we heel belangrijk.” Kim: “Het was niet altijd makkelijk om een kind van pleegouders te zijn, juist omdat de kinderen en ik van elkaar verschilden. Ik vind het belangrijk om contact met hen te houden, al is het soms zoeken naar de juiste manier."
Tegenwoordig bieden Wilma en Jan deeltijdpleegzorg aan een meisje van acht, Yentl. Wilma: “Ze kwam ooit voor zes weken vakantieopvang, maar dat werd verlengd. Inmiddels komt ze met regelmaat een weekend en in vakanties wat vaker. Ze geniet van de ruimte bij ons en ziet ons echt als familie.” De samenwerking met haar moeder verloopt goed. “Ze is alleenstaand en heeft een klein netwerk. Ze vroeg zélf om hulp. Dat bewonder ik. We hebben fijn contact en overleggen samen wat het beste is voor Yentl.” Kim: “Met Yentl heb ik een andere band dan met de eerdere pleegkinderen, want ik ben nu een stuk ouder. Ze voelt een beetje als een jong nichtje. Als ze er is, is het gewoon gezellig en doen we leuke dingen samen. Het brengt reuring in huis. Tegelijk doe ik mijn eigen ding, ik ben lang niet altijd thuis als Yentl bij ons is.”
Als Yentl bij hen is, draait ze mee in het gezin. “Ze gaat mee naar verjaardagen, speelt met kinderen in de buurt, ik help met haar huiswerk…” zegt Wilma. Kim: “Ik vind het mooi dat zij bij ons ervaart hoe een gezin ook kan werken. Niet dat het ene beter is dan het andere, maar het geeft haar een ander perspectief. En wij leren net zo goed van haar. Soms zegt ze iets dat ons aan het lachen maakt, gewoon omdat ze zo eerlijk kijkt naar hoe dingen bij ons gaan. ‘Waarom doet Jan altijd een dutje na het eten?’, zegt ze dan.” Wilma: “Pleegzorg houdt ons betrokken bij de wereld. Als je ouder wordt bouw je dingen af, maar wij willen juist met beide benen in de maatschappij blijven staan. En het is gewoon leuk om iets te betekenen. Je ziet een kind groeien, ook al zijn het soms maar kleine stapjes.”
Wilma: “Mensen denken vaak dat pleegzorg betekent dat je een kind fulltime in huis hebt. Dat hoeft helemaal niet! Je kunt ook een paar weekenden per maand iets betekenen. Dat maakt al een enorm verschil.” Kim: “Het is niet altijd makkelijk als eigen kind van pleegouders, het is zoeken. Maar het is wél heel waardevol. Je krijgt er een andere blik op het leven van – en een hoop vrolijkheid in huis.”
Kom naar één van de informatieavonden bij jou in de buurt of online. Aanmelden kan via Entrea Lindenhout.
